In: Νέα

O Ινδιάνος, μια ανέκδοτη ιστορία της Λίλας Πατρόκλου

O Ινδιάνος, ο νέος με το τατουάζ

Μια ανέκδοτη ιστορία της Λίλας Πατρόκλου

Κάποτε ήταν ένα μικρό αγόρι που πάρα πολύ συχνά έβλεπε στον ύπνο του το ίδιο όνειρο.

Ότι ήταν λέει  Ινδιάνος Αρχηγός, τον έλεγαν «Περήφανο Αετό» και ζούσε με τη φυλή του στα καταπράσινα λιβάδια, κάπου στη Βόρεια Αμερική.

Ζούσαν ειρηνικά κυνηγώντας βίσσονες, εξημερώνοντας άγρια άλογα (αυτά που τα λένε Μάστανγκ), καλλιεργώντας καλαμπόκι και βοσκόντας μεγάλα κοπάδια από γαλοπούλες. Η μόνη τους έγνοια εκτός από τον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης, ήταν οι εχθρικές κινήσεις άλλων Ινδιάνικων φυλών που ζούσαν κοντά εκεί.

Όλα αυτά ώσπου ήρθαν οι Λευκοί.

Τότε ανατράπηκαν όλα. Τα τόξα και τα βέλη, ακόμα και τα τομαχόουκ (ξέρετε, τα ινδιάνικα τσεκούρια) αποδείχτηκαν άχρηστα μπροστά στα τρομερά όπλα των Λευκών που ξερνούσαν φωτιά και σκότωναν επιτόπου ανθρώπους και ζώα.

Όλες οι φυλές ξέχασαν τις έχθρες τους και ενώθηκαν για να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό. Αναγνωρίζοντας τη σοφία και τη γενναιότητα του «Περήφανου Αετού» τον ανακήρυξαν γενικό αρχηγό τους.

Οι Λευκοί είχαν ένα καλά οργανωμένο ιππικό που βοήθησε τους πιονέρους (δηλαδή τους πρώτους αποίκους), πότε με τη βία, πότε με φτηνά ανταλλάγματα και πότε σπέρνοντας τη διχόνοια, να πάρουν τα καλύτερα βοσκοτόπια και να απωθήσουν τους Ινδιάνους σε μέρη άγρια και άγονα.

Μάλιστα σε μια από τις τελευταίες μάχες –ίσως την πιο κρίσιμη– που έληξε σε βάρος των Ινδιάνων, ο αρχηγός ο «Περήφανος Αετός» όχι μόνο τραυματίστηκε βαριά, αλλά έχασε και το σύμβολο της εξουσίας του, το καπέλο του που ήταν φτιαγμένο από φτερά Χρυσαετού. Έμεινε στο πεδίο μάχης, λάφυρο στα χέρια των εχθρών του.

Πέρασε καιρός ώσπου να κλείσουν οι πληγές του και να μπορέσει να ξαναπερπατήσει. Όμως εν τω μεταξύ ο άσπονδος εχθρός του το «Πονηρό Τσακάλι» είχε γίνει ο νέος αρχηγός, επιβάλλοντας με τη βία τη θέλησή του σε όλες τις φυλές.

Ο «Περήφανος Αετός», γέρος πια αλλά τσακισμένος απ’ τη θλίψη για το θάνατο της γυναίκας του και των παιδιών του, κατέβηκε απ’ τα βουνά για να πάει στο καμένο χωριό σαν ένα τελευταίο χαιρετισμό στην οικογένειά του.

Είχε αποδεχτεί καρτερικά την απόφαση των γέρων σοφών, γιατί αυτός είναι ο πιο παλιός νόμος των Ινδιάνων: «όταν ένας αρχηγός χάσει το σύμβολο της εξουσίας του, εξορίζεται και δεν μπορεί να επιστρέψει στη φυλή και να διεκδικήσει την αρχηγία αν δεν ξαναβρεί αυτό το σύμβολο της δύναμής του».

Αφήνοντας πίσω του το καμένο χωριό, κλαίγοντας με βουβά δάκρυα –όπως όλοι οι άντρες– επικαλέστηκε τις ψυχές των προγόνων του στο όνομα του Χρυσαετού που ήταν το Τοτέμ του και ορκίστηκε ότι μια μέρα θα γυρίσει πίσω στα ιερά χώματα της πατρίδας του. Σαν απάντηση στην προσευχή του ένας μεγάλος Χρυσαετός πέταξε από πάνω του κάνοντας κύκλους και τράβηξε προς τον Βορρά δείχνοντάς του προς τα πού πρέπει να πάει.

Το μικρό αγόρι μεγάλωσε, έγινε ένα όμορφο παλικάρι, γερό και δυνατό μα πάνω απ’ όλα καλό και μυαλωμένο. Δεν έβλεπε πια και τόσο συχνά αυτό το παλιό παιδικό όνειρο και γι’ αυτό αποφάσισε, να κάνει κάτι για να μην ξεχάσει ποτέ το πρόσωπο αυτού του Ινδιάνου του «Περήφανου Αετού».

Έψαξε και βρήκε έναν γέρο ζωγράφο που ζούσε σε μια σπηλιά και του ζήτησε να του ζωγραφίσει ψηλά στο δεξί μπράτσο αυτόν τον Ινδιάνο.

-—Θέλω αυτή τη ζωγραφιά για πάντα στο χέρι μου, του είπε, και ο γέρος κατάλαβε από το ύφος του πόσο σημαντικό ήταν γι’ αυτόν.

Έτσι του ζωγράφισε με ανεξίτηλα χρώματα το κεφάλι του «Περήφανου Αετού» στραμμένο στο πλάι, φορώντας το καπέλο του που ήταν φτιαγμένο από φτερά Χρυσαετού, να κοιτά σοβαρός και μεγαλοπρεπής.

Τώρα ο νέος ήταν ήσυχος πως δεν θα ξεχάσει ποτέ αυτό το πρόσωπο μιας και μπορούσε να το δει ότι ώρα ήθελε.

Σιγά-σιγά με τον καιρό άρχισε να έχει με τον Ινδιάνο έναν εσωτερικό διάλογο. Αυτό συνέβη τόσο απλά που ούτε ο ίδιος δεν το κατάλαβε, παρά μόνο όταν τσάκωσε τον εαυτό του να ζητάει τη συμβουλή του «Περήφανου Αετού» για ένα πρόβλημά του. Του φάνηκε πολύ φυσικό και συνέχισε να το κάνει προσέχοντας βέβαια να μην τον καταλάβουν οι άλλοι και τον περάσουν για τρελό.

Το παλικάρι έγινε άντρας, έκανε οικογένεια, δούλεψε σκληρά και πρόκοψε, ενώ όλοι τον σέβονταν και τον αγαπούσαν. Είχε πολλά χρόνια να δει εκείνο το παλιό παιδικό όνειρο αλλά δεν τον πείραζε. Η εικόνα στο μπράτσο του ήταν πάντα εκεί. Πολύτιμος φίλος, δάσκαλος και οδηγός.

Ο άντρας γέρασε. Χάρηκε εγγόνια και δισέγγονα και ζούσε ειρηνικά προετοιμάζοντας τον εαυτό του για το μεγάλο ταξίδι.  Ήταν το τελευταίο βράδυ της ζωής του που είδε το όνειρο.

Ο «Περήφανος Αετός» φορώντας στο κεφάλι του το σύμβολο της εξουσίας του από φτερά Χρυσαετού γύριζε στη φυλή του μετά από τόσα χρόνια, νικητής.

 

 

Λίλα Πατρόκλου - Εργαστήριο δημιουργικής γραφής.

Οι μαθητές της  α' γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Καντά διάβασαν με τη συγγραφέα την ιστορία "Ο Ινδιάνος, ο νέος με το τατουάζ" και στη συνέχεια έκαναν τις δικές τους παρεμβάσεις και αλλαγές στο κείμενο.

Οι αλλαγές τους είναι πραγματικά εξαιρετικές.

 

 

 

 

Ακολουθεί το κείμενο της μαθήτριας Ναταλίας Καρκαλά

 

 

 

Ακολουθεί το κείμενο της μαθήτριας Ηλιάνας Ντόλκα

 

 

Ακολουθεί το κείμενο του μαθητή Παναγιώτη Κουτσοθεόδωρου

 

 

Ακολουθεί το κείμενο της μαθήτριας Σοφίας Σάββα

 

 

Ακολουθεί το κείμενο της μαθήτριας Λυδίας Καρκαλά

 

 

Ακολουθεί το κείμενο της μαθήτριας Αθηνάς Σπυροπούλου

 

 

 

Ακολουθεί το κείμενο της μαθήτριας Αθηνάς Πανα

 

 

Κάποιοι από τους μαθητές προτίμησαν να μην αλλάξουν τίποτα στην ιστορία και αιτιολογούν την απόφασή τους αυτή!

 

 

Ευχαριστούμε πολύ τους μαθητές των Εκπαιδευτηρίων Καντά και την φιλόλογο των μαθητών κ. Ήρα Δούρου.