Εποχή / Ο Πέτρος και το ρομπότ / Μαρία Καζάντη / 31 Μαϊου 2026

Ο Πέτρος είναι πολύ απασχολημένος. Όλοι το ξέρουν αυτό. Και η μαμά, όταν του φωνάζει πως το φαγητό είναι έτοιμο. Και ο μπαμπάς, που είναι βέβαιος πως θα κρυώσει το γάλα του. Και τα παιδιά στο πάρκο, που τον ρωτούν αν θα πάει να παίξει μπάλα. Έχει βλέπετε φούριες με τα παιχνίδια του. Πρέπει να βάλει σε σειρά τα αυτοκινητάκια του. Να χτενίσει τα κουκλάκια του. Να σκρολάρει στο ηλεκτρονικό παιχνίδι μέχρι τέρμα. Δεν προλαβαίνει λέμε! «Κάθε πρωί κουρδίζει τα αεροπλανάκια του, φορτίζει το κινητό του, ξύνει τα χρωματιστά μολύβια του. Πρέπει να τα προλάβει όλα». Τα καταφέρνει το πολυάσχολο πλασματίδιο. Μέχρι και τις κούκλες βάζει να πιούν τσάι, μέχρι και πειρατής γίνεται. Φωνάζει «α αρρρ, α αρ», κάνει ρεσάλτα σε καράβια και ψάχνει θησαυρούς.

Μα έρχεται η μέρα που όλα τα παιχνίδια τελειώνουν και, ω του θαύματος, σκαλίζοντας στο συρτάρι της κουζίνας ιδέα φαεινή του κατεβαίνει. Βίδες, γρανάζια, ροδάκια κι ένας παλιός φακός επιστρατεύονται κι έτοιμο το καλύτερο ρομπότ! Που κάνει μπιζζζ και κρακ κρουκ και γκλικ γκλοκ. Μα για πόσο χρόνο άραγε; Ποιος ξέρει. Ίδωμεν…

Ο Μανώλης Νικόλτσιος, ο οποίος βιοπορίζεται από τη δικηγορία, γράφει το τρίτο του βιβλίο. Διατηρεί και σ’ αυτό τη φρεσκάδα και την αμεσότητα που χρειάζεται για να απευθυνθεί και να συνεπάρει μικρούς και μεγάλους αναγνώστες. Γνωρίζει καλά την ανατομία της παιδικής καθημερινότητας, τις χαρές και τις απολαύσεις μα και τις εμμονές, τα κολλήματα και τις απογοητεύσεις. Σε κομβικό ρόλο η παιδική δημιουργικότητα, η κάθε είδους έμπνευση και η υλοποίηση κάθε είδους ιδεών που μόνο σε παιδικά χέρια βρίσκουν την πραγμάτωσή τους. Ο Πέτρος, ο ήρωάς του, είναι ο συμπαθέστατος πιτσιρικάς, τυπικό δείγμα του σύγχρονου πολιτισμού του δυτικού κόσμου. Μια όχι και τόσο σπάνια εξαίρεση που προτιμά τη βολικότητα της μοναχικότητας από τη θορυβώδη συναναστροφή, από το κουραστικό κλότσημα της μπάλας, τις φωνές, τα τρανταχτά γέλια. Για πάντα; Ε όχι βέβαια! Διότι πίσω έχει το ρομποτάκι την ουρά. Διά χειρός του συγγραφέα βέβαια, που κάνει την ανατροπούλα και μας εκπλήσσει.

Το βιβλίο καταδεικνύει απερίφραστα την ανεκτίμητη αξία της ανθρώπινης παρουσίας, κλείνοντάς μας πονηρά το μάτι όσον αφορά τη θεοποίηση της τεχνολογίας. Δεν μας νουθετεί ούτε μας κουνά το δάχτυλο. Με ζωντάνια και ανάγλυφες εικόνες πετυχαίνει τον αφηγηματικό του στόχο. Διότι απ’ το μοναχικό πρωινό ως την παρεΐστικη παιδική χαρά ένα ρομποτάκι δρόμος.

Στην πολύχρωμη εικονογράφηση, από τη χελωνίτσα στα χορτάρια ως τα γαλάζια πουλιά στον ουρανό, ο Νίκος Κυριακόπουλος. Το δε καρτουνίστικο σημείωμα του εικονογράφου, για το πώς ο Πέτρος φόρεσε τη μαρινέρα του, όλα τα λεφτά.

Μαρία Καζάντη

Πηγή: Εποχή