Elniplex / Ο Πέτρος και το ρομπότ / Απόστολος Πάππος / 2 Ιουνίου 2026

Το ρομπότ δε λέει ποτέ «όχι» στο παιχνίδι, μόνο κάνει «μπζζζ» και «μπζζζ» και αναβοσβήνουν τα χρωματιστά κουμπιά και τα λαμπάκια του.

Με μια ματιά
Ο Πέτρος είναι πολύ απασχολημένος με τα παιχνίδια του, δεν πηγαίνει στους γονείς του που τον φωνάζουν, δεν πάει και στο πάρκο να παίξει με τα παιδιά. Όταν δεν υπάρχει παιχνίδι που να μην έχει παίξει μαζί του, φτιάχνει ένα ρομπότ και παίζει μαζί του μέχρι που εμφανίζονται τα παιδιά.

Ο Μανώλης Νικόλτσιος γράφει για τις πολλές διαφορετικές δυνατότητες παιχνιδιού που έχει σήμερα ένα μέσο παιδί, για τα πολλά παιχνίδια που τα παιδιά διαθέτουν σήμερα στο σπίτι τους, για τη μετάβαση από το ατομικό, μοναχικό παιχνίδι προς το συλλογικό, από τον προσωπικό χώρο προς τον δημόσιο.

Η εικονογράφηση του Νίκου Κυριακόπουλου αποτελεί έναν ισότιμο πυλώνα της αφήγησης, παίζοντας με την ισχύ των ακμών και των πρωτογενών γεωμετρικών σχημάτων. Και στο τέλος, εκεί που δεν το περιμένεις, ένα κόμικ στριπ με εννιά αυστηρά ασπρόμαυρα καρέ, όπου ο εικονογράφος εξομολογείται σε τόνο προσωπικό.
Περί τίνος πρόκειται

Ο Πέτρος είναι πολύ απασχολημένος με τα παιχνίδια του και πάντα προσπαθεί να μη χάσει στιγμή. Έχει πολλά και θέλει να ασχοληθεί με όλα. Αλλά δεν πάει και στο πάρκο να παίξει με τα παιδιά, «είμαι πολύ απασχολημένος» τους λέει και κοιτάζει το ηλεκτρονικό του. Αλλά φτάνει μια μέρα που δεν υπάρχει παιχνίδι να μην έχει παίξει μαζί του. Κι αφού παίζει με μερικά τελευταία, φτιάχνει από ένα παλιό κουτί, αλουμινόχαρτο, λαστιχάκια και διάφορα άλλα ένα ρομπότ.

Ένα ρομπότ που τρέχει γρήγορα, δε μιλάει και κάνει όλο «μπζζζ». Αλλά από το πολύ παιχνίδι, κάποια στιγμή εξαντλείται και ξαπλώνεται κάτω, χωρίς να αντιδρά. Κι ύστερα παίζει με τα σύννεφα, κυνηγά τη σκιά του. Ώσπου έρχονται τα παιδιά…

Εστιάζοντας

Ο συγγραφέας Μανώλης Νικόλτσιος γράφει για τις πολλές διαφορετικές δυνατότητες παιχνιδιού που έχει σήμερα ένα μέσο παιδί, για την απορρόφηση που μπορεί να βιώσει παίζοντας, για τα πολλά παιχνίδια που τα παιδιά διαθέτουν σήμερα στο σπίτι τους, για τον κορεσμό που κάποια στιγμή ίσως επέρχεται, δίχως να υποπίπτει, ωστόσο, σε κάποια φάλτσα υπόδειξη, διδακτισμό ή προτροπή προς μικρούς ή μεγάλους. Αντιθέτως, ο πρωταγωνιστής, ο Πέτρος, μετά από τα παιχνίδια του, μπαίνει ο ίδιος σε ρόλο, δρώντας ως παίκτης και υποκείμενο σε αυτοσχεδιαστικές ιστορίες με διαφορετικές φωνές. Κι όταν τελειώνει κι αυτή η θεατρική προσέγγιση του παιχνιδιού, στρέφεται στη δημιουργία μιας κατασκευής με ανακυκλώσιμα και άλλα υλικά, το οποίο γίνεται ένας καθοριστικός συμπαίκτης του. Παίζουν μαζί, τρέχουν, σ’ ένα παιχνίδι αυτοσχεδιαστικό, εκτονωτικό, αποσυμπιεστικό, ενώ βλέπουμε το χαρτονένιο ρομπότ παράγει δικούς του ήχους, κινήσεις και να συνοδεύει τον Πέτρο σε ακροβατικά κόλπα.

Η συνολική πορεία του Πέτρου μέσα στον χωροχρόνο του παιχνιδιού του είναι μια αντιστοίχηση της μετάβασης από το ατομικό, μοναχικό παιχνίδι προς το συλλογικό, από τον προσωπικό χώρο προς τον δημόσιο. Το ρομπότ λειτουργεί ως ένα ενδιάμεσο, μεταβατικό αντικείμενο από το παιχνίδι του δωματίου προς το συλλογικό, από τον τόπο της προσωπικής φαντασίας σε εκείνον της διαπραγμάτευσης με την εξωτερική πραγματικότητα. Κι όταν έρχονται τα άλλα παιδιά, ο χώρος της προσωπικής φαντασίας του Πέτρου διευρύνεται κι ο ίδιος αναγνωρίζει την επιθυμία του να συμπράξει με τα παιδιά, έχοντας αναγνωρίσει ενδεχομένως το πεπερασμένο σύνορο του ρομπότ του, που επιτέλεσε σπουδαία τον ρόλο του.

Ο λυτρωτικός, κυκλωτικός, σαρωτικός, αποτοξινωτικός, μεταρσιωτικός χαρακτήρας του παιχνιδιού στην ζωή παιδιών και ενηλίκων, μέσα από μια προσέγγιση που το υμνεί δίχως να το διαιρεί.

Η εικονογράφηση του Νίκου Κυριακόπουλου αποτελεί έναν ισότιμο πυλώνα της αφήγησης και την εξόδου της ιστορίας προς τον αναγνώστη. Κεφάλι, μαλλιά, λαιμός, σώματα με ακμές, φυλλωσιές και λουλούδια με την ίδια ισχύ των ακμών, δίχως στρογγυλέματα. Αυτή η γεωμετρική αρχιτεκτονική είναι από τις βασικές αρχές του κυβισμού, καθώς τα πάντα δεν απεικονίζονται φωτογραφικά, αλλά αποτυπώνονται με τη δύναμη πρωτογενών γεωμετρικών σχημάτων. Τα αντικείμενα ακολουθούν την ίδια λογική, αξιοποιούν σχήματα με τη γοητεία της γωνίας, σε τρίγωνα ή μη, δημιουργούν μια αποτύπωση που δεν αφήνεις εύκολα από το βλέμμα. Χρώματα που προσθέτουν στις γραμμές τη δική τους ένταση, παιχνίδι με το λευκό ως φόντο και συνολικό περιβάλλον, ζωγραφική ατμόσφαιρα ήδη από τα εσώφυλλα που απομακρύνουν την αισθητική από το ψηφιακό περιβάλλον. Και στο τέλος, εκεί που δεν το περιμένεις, ακριβώς στη φόδρα πίσω από το οπισθόφυλλο, ένα κόμικ στριπ με εννιά αυστηρά ασπρόμαυρα καρέ, όπου ο εικονογράφος χτυπά απροσδόκητα με την ιδιαίτερη κουλτούρα των κόμικς εξηγώντας σε τόνο προσωπικό γιατί φόρεσε αυτή την ιδιαίτερη μαρινιέρα (μπλούζα) με τις ρίγες στον Πέτρο.

Για αναγνώστες από 5 περίπου ετών.

* Ο Απόστολος Πάππος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976. Ζει στον Πειραιά. Νηπιαγωγός. Συγγραφέας. Δημιουργός Χρυσής Λίστας. Κάποτε έφτιαξε το ELNIPLEX. Γράφει για όσα του αρέσουν.