ΤΡΕΙΣ ΦΙΛΟΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Ήταν κάποτε μια αρκούδα, ένας τάρανδος κι ένας κάστορας,

που ήταν φίλοι κολλητοί, αν και συχνά διαφωνούσαν μεταξύ τους.

Μια ηλιόλουστη μέρα αποφάσισαν να πάνε βόλτα στο ποτάμι με κανό…

Στην πορεία όμως θα ανακαλύψουν πως η συνεννόηση δεν είναι πάντα εύκολη,

πως η φύση κρύβει κινδύνους και πως οι αναποδιές δεν είναι δύσκολο να συμβούν. 

Ο Nicholas Oldland μας συστήνει τους νέους φίλους της Αρκούδας που αγαπούσε τα δέντρα και μας εξηγεί πώς χτίζονται οι φιλίες: με συνεννόηση και αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Στη σειρά ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΩ ΤΟΝ ΑΡΚΤΟΥΡΟ κυκλοφορούν:

• Η αρκούδα που αγαπούσε τα δέντρα
• Ένας γκρινιάρης σκίουρος
• Ο Λάμπης, ένα λυκάκι μεγαλώνει στην Πίνδο
• Ούσκο
• Ζήκος ο λύκος: Σε καιρό καραμπίνας

Για το βιβλίο έγραψαν:

- Ελένη Χοντολίδου, Αναγνώστης (14/10/2014)

Ο δρόμος από την κοιλιά της μαμάς μας στην κοινωνία, από το εγώ στο εμείς, από τη μοναξιά στη φιλία είναι μία δύσβατη πορεία γεμάτη υποχωρήσεις, συμβιβασμούς και στραπατσάρσιμα του εγώ μας. Με εξαιρετικά αποτελέσματα όμως: δεν είμαστε μόνοι, παίζουμε και μαθαίνουμε πράγματα, διασκεδάζουμε. Γινόμαστε άνθρωποι, καθώς ο κόσμος είναι οι άλλοι, εμείς με τους άλλους, οι άλλοι με εμάς.

Το βιβλίο του Nicholas Oldland, κείμενο και ζωγραφική (απλή, με χιούμορ και εύκολη να αντιγραφεί από τα παιδιά) είναι ένα βιβλίο που αγαπιέται πολύ για το νόημα και τη ζωγραφική του. Με παραδειγματικό τρόπο, μία αρκούδα, ένας τάρανδος κι ένας κάστορας, που θα μπορούσε να είναι ο Νίκος, ο Μιχάλης κι ο Βαγγέλης ή η Ελένη, η Αλεξάνδρα και η Γεωργία, ή… ξεκινούν να κάνουν μία βόλτα με το κανό. Σιγά-σιγά αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι το ταξίδι είναι μια συλλογική υπόθεση. Ειδικά, όταν είμαστε στη φύση, χωρίς συνεργασία δεν μπορούμε να επιβιώσουμε. Κι όσο κι αν είναι δύσκολο να συνεννοηθούμε γιατί είναι δύσκολο να βγούμε από τον εαυτό μας είναι ακριβώς αυτό που μας κάνει ανθρώπους. Αυτό είναι ΤΟ μάθημα που έχουν να πάρουν τα παιδιά και το παίρνουν με πολύ αποτελεσματικό τρόπο με αυτό το βιβλίο.

Πολύ βαθύ το μήνυμα που μπορεί να αποκωδικοποιηθεί με διαφορετική ένταση από παιδιά διαφορετικής ηλικίας, πράγμα που συμβαίνει με όλα τα καλά παιδικά βιβλία. Προσωπικά, θα το διάβαζα με παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας και μετά θα έβαζα τα παιδιά να κάνουν τις δικές τους ιστορίες, γιατί υπάρχει δυνάμει στο βιβλίο μία ποιητικότητα και μία μεταφορά. Η Αλεξάνδρα ελπίζω να φτιάξει μία ιστορία με τον Ιάσωνα, τον Γιωργή και τον εαυτό της.

Εντελώς προκατειλημμένη ως η «νονά» και η πρώτη εργαζόμενη του Αρκτούρου, ο οποίος δεν χρειάζεται συστάσεις (θα ήθελα να πιστεύω), πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η έκδοση υποστηρίζει τον Αρκτούρο, δίνοντας πληροφορίες για την οργάνωση και την άγρια φύση στην Ελλάδα. Ένας ακόμη λόγος να αγοραστεί το βιβλίο, λοιπόν!