ΑΥΓΗ / Σε ένα Γαλάζιο Ακρογιάλι / Κατερίνα Ζαμαρία / 24 Αυγούστου 2025

Δυο αδελφές, η Έλλη και η Άννα, θα βρεθούν στο παραλιακό συγκρότημα «Γαλάζιο ακρογιάλι». Διακοπές δίπλα στη θάλασσα για τους τρεις καλοκαιρινούς μήνες. Το λες και τύχη…αν σκεφτείς ότι η οικογένεια βρέθηκε στο δρόμο…απλήρωτα ενοίκια…η γιαγιά-συμπαραστάτης που πέθανε…ένας πατέρας άφαντος, εδώ και χρόνια… Η μητέρα θα εργαστεί εκεί ως καθαρίστρια.

Μέσα από την αφηγηματική φωνή της Άννας, η συγγραφέας συστήνει στους αναγνώστες μια άλλη όψη του ελληνικού καλοκαιριού-και όχι μόνο. Παρά τις αντιξοότητες που βιώνει αυτή η μονογονεϊκή οικογένεια η Άννα καταφέρνει να εστιάζει στην ομορφιά και στην όμορφη περιπέτεια της ζωής. Η κυριαρχία της εσωτερικής οπτικής γωνίας, αναδεικνύει αυτό το βλέμμα. Δεν είναι τυχαίο που η αγαπημένη της ζωγραφιά είναι η-ανύπαρκτη- Κρυστάλλινη Πόλη. Μια πόλη διάφανη, εύθραυστη και ανθεκτική ταυτόχρονα, όπως η ψυχοσύνθεση της πρωταγωνίστριας.

Αντίθετα με μια πλειάδα βιβλίων για παιδιά, στο βιβλίο της Γεωργοστάθη, που τιμήθηκε με το Βραβείο του Greek IBBY- KYKLOS PAIDIKOY VIVLIOY, η εξωτερική δράση σχεδόν απουσιάζει ή μάλλον περνά σε δεύτερη μοίρα. Είναι η εσωτερική δράση αυτή που κερδίζει τον αναγνώστη. Στα μικρά σε έκταση κεφάλαια, μέσα από αναδρομικές αφηγήσεις και εγκιβωτισμούς, ο αναγνώστης θα πάρει όλες εκείνες τις πληροφορίες για τον κόσμο που περιβάλλει τη μικρή πρωταγωνίστρια. Ο μικρόκοσμος, παιδιών και ενηλίκων, μια σύγχρονη ανθρωπογεωγραφία. Παιδιά που όλα τους φταίνε αλλά και παιδιά που απολαμβάνουν το παιχνίδι, φιλίες που αρχίζουν και τελειώνουν, ένας καλοκαιρινός εφηβικός έρωτας, γονείς που κουβαλάνε την γκρίνια και στις διακοπές, που μιλούν ασταμάτητα στο κινητό, ένας τύπος που με ένα αυτοκίνητο-καρχαρία θα αποπειραθεί να παρενοχλήσει τα κορίτσια, ο κύριος Θόδωρος που ψάχνει το βυθισμένο πειρατικό ναυάγιο (που μάλλον δεν υπάρχει, αλλά που είναι η δική του παρηγοριά-παραμυθία στη μοναξιά του).

Κι ανάμεσά τους η Άννα, ένα παιδί τρυφερό που έχει καταφέρει να εκτιμά το ελάχιστο που έχει. Στον αντίποδα της Άννας, η Έλλη, η αδελφή της. Η σκληράδα είναι η δική της άμυνα απέναντι σε έναν κόσμο άδικο, που δεν αφήνει κάποια παιδιά να απολαύσουν την ξεγνοιασιά της ηλικίας τους.

Η Γεωργοστάθη γράφει χωρίς να εμπλέκεται συναισθηματικά. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση αποδίδει ιδανικά τον ψίθυρο της εσωτερικής φωνής της πρωταγωνίστριας. Εστιάζει σε λεπτομέρειες, που η σημασία τους αναδεικνύεται όταν τις βλέπεις μέσα στην καθολική σύνθεση. Στο βιβλίο δεν υπάρχουν υπερβολές, εξάρσεις, ανατροπές και συναισθηματικά κρεσένταΗ "χαμηλόφωνη" αφήγηση, είναι η μεγάλη αρετή του βιβλίου. Οι όποιες, συναισθηματικές κυρίως, αναταράξεις περνάνε υποδόρια. Τα εκφραστικά μέσα που αξιοποιεί (οι περιγραφές, οι παρομοιώσεις, οι μεταφορές) προσδίδουν λυρισμό και ποιητικότητα, στοιχεία που δεν τα συναντάμε συχνά πια στο παιδικό βιβλίο .

Η Άννα θα προσπαθήσει να αποτυπώσει τη μαγεία των σύννεφων σε μια πέτρα. Και η Γεωργοστάθη παίρνει δυο υλικά, τα σύννεφα και τις πέτρες, και δημιουργεί ένα ισχυρό σύμβολο. Αντίθετα μεταξύ τους-σκληρό το ένα, αέρινο το άλλο. Αμετάβλητο και σταθερό το ένα, μεταβαλλόμενο και μετακινούμενο το άλλο. Η Άννα θα προσπαθήσει να αποτυπώσει όσα βλέπει-και όσα νιώθει- στη συννεφόπετρά της. Να ενώσει γη και ουρανό. Δύσκολο; Ίσως. Ακόμα όμως και μισό, το σύννεφό της έχει τη δική του αξία. «Ας μην το κρύβουμε. Διψάμε για ουρανό» λέει ο Σαχτούρης. Και η Άννα είναι ένα παιδί που ονειρεύεται, κι ας ξέρει ότι τα όνειρα δεν γίνονται πάντα πραγματικότητα.

Η Ελένη Γεωργοστάθη έγραψε ένα βιβλίο που δείχνει πως η πορεία προς την ενηλικίωση δεν περνά πάντα μέσα από εντάσεις και κραυγαλέα περιστατικά. Πως το ελληνικό καλοκαίρι δεν είναι μόνο ξέγνοιαστες διακοπές σε «Γαλάζια ακρογιάλια» με ξαπλώστρες, πως τα καθημερινά πράγματα-όπως ένα σπίτι που σε περιμένει να γυρίσεις από τις διακοπές- δεν είναι αυτονόητα για όλους. Κι όμως. Η συγγραφέας γράφει ένα τρυφερό και αισιόδοξο βιβλίο. Ένα βιβλίο, που χωρίς να φωνασκεί, (μας) υπενθυμίζει ότι, ακόμα και στα δύσκολα, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι. Να συνεχίσεις να «ζωγραφίζεις» στις δικές σου φεγγαρόπετρες έστω και μισό σύννεφο. Και δεν χρειάζεται πάντα ένα καράβι για να σε ταξιδέψει…αρκεί και μια μικρή βαρκούλα για να μπορέσεις να δεις τον κόσμο και την ομορφιά του από μια άλλη οπτική.

Ένα βιβλίο για τα καθημερινά πλάσματα, την εφηβεία, τη φιλία, τη γονεϊκότητα, την προσωπική ωρίμανση και εξέλιξη.