Fractalart.gr / Ένα αλληγορικό παραμύθι για τη Φιλαναγνωσία / Άγγελος Χαριάτης / 10 Ιουνίου 2025

Σίγουρα όταν είναι μικρά τα παιδιά, όλοι επενδύουμε σαν γονείς, σαν δάσκαλοι, σαν φορείς, κάποιες βάσεις, έστω και μικρές, ώστε να χτίσουν μια ουσιαστική αγάπη για το βιβλίο. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι τα βιβλία για αναγνώστες που δεν έχουν ακόμη αρχίσει καλά καλά… την ανάγνωση είναι και εμπορικά τα πιο επιτυχημένα, καθώς μέχρι περίπου την ηλικία των δέκα χρόνων κάτι γίνεται με τα βιβλία. Τα εικονογραφημένα βιβλία υπάρχουν σχεδόν σε κάθε σπίτι. Οι γονείς και τα παιδιά μέχρι τότε επιδεικνύουν μια πιο ενεργή και σταθερή σχέση με τον κόσμο του βιβλίου. Μετά; Μετά το χάος. Όταν οι εικόνες γίνονται λέξεις, η μάχη που πρέπει να κερδηθεί με το παιδί-εν δυνάμει αναγνώστη είναι τεράστια και άνιση. Αλλά και η ένταξη της τεχνολογίας στη ζωή των παιδιών πλέον σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της, και εκεί στην εφηβεία, στην πλειοψηφία τους, οι νέοι εγκαταλείπουν το διάβασμα και πολλοί μάλιστα αμετάκλητα. Ένα τέτοιο «κλασικό» παράδειγμα είναι και ο Παύλος, ο ήρωας της ιστορίας του νέου βιβλίου της συγγραφέως Χριστίνας Ανδρέου Το αγόρι που ταξίδεψε με ένα κοπάδι πουλιά και μια ομπρέλα, που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο με την εικονογράφηση της βραβευμένης εικονογράφου Ντανιέλας Σταματιάδη που παίρνει από το χέρι τις λέξεις και τα νοήματα του βιβλίου και τα απογειώνει.

Ο Παύλος, λοιπόν, ανήμερα των γενεθλίων του, στα εννέα του χρόνια, τη στιγμή που οι γονείς του όλο χαρά του κάνουν –πάλι!– δώρο ένα βιβλίο, το Δον Κιχώτης, εκείνος δηλώνει απερίφραστα ότι δεν θα ξαναδιαβάσει ποτέ στη ζωή του γιατί κάθε φορά που πιάνει ένα βιβλίο στα χέρια του πρασινίζει σαν αχλάδι. Είναι ευρηματικός ο τρόπος που η συγγραφέας σχεδιάζει το ταξίδι του Παύλου στην προσπάθειά του να αγαπήσει τα βιβλία και να μην τα εγκαταλείψει: η έμπνευση προέρχεται από όλα τα κλασικά αναγνώσματα που σίγουρα έχτισαν το βιβλιοφιλικό προφίλ όλων των ενεργών αναγνωστών. Ο Παύλος αρχικά θα πετάξει με ένα κοπάδι πουλιά όπως ο Μικρός Πρίγκηπας σε άλλους πλανήτες για να βρει εκείνο το βιβλίο που έχει γραφτεί για εκείνον και έτσι να καταφέρει να θεραπευτεί από την ασθένειά του, τη βιβλιοναυτία. Εκεί θα συναντήσει πολλούς παράξενους ανθρώπους όπως τον Χέρμαν Μέλβιλ, τον Σαίξπηρ, την Άλκη Ζέη, τον Εμπενίζερ Σκρουτζ, το Σκιάχτρο από τον Μάγο του Οζ, τα ζώα από τη Φάρμα των Ζώων, τον Γιάννη Αγιάννη που ακόμη και τώρα τον κυνηγάει ο επιθεωρητής Ιαβέρης…

Μέχρι να επιστρέψει σπίτι του με την ομπρέλα –μάλλον− της Μαίρη Πόπινς και ένα γράμμα από τον Γέροντα Σοφό που εμπερικλείει όλη την ουσία της απόλαυσης της ανάγνωσης. Και γράφω «μάλλον» γιατί η συγγραφέας με ένα θαυμαστό τρόπο όλα αυτά τα περνάει υπαινικτικά στις σελίδες του βιβλίου. Δεν φορτώνει τον μικρό αναγνώστη με περιττές πληροφορίες ούτε και τον βομβαρδίζει με κοινότοπες συμβουλές για την αξία των βιβλίων. Αντίθετα, με χιούμορ και ενσυναίσθηση, απογειώνει στα μάτια και στην καρδιά του την ουσία του μαγικού κόσμου των βιβλίων, που δεν είναι άλλη από ένα εισιτήριο για το πιο απελευθερωτικό ταξίδι της ζωής μας.

Μεταφέρω από το οπισθόφυλλο της έκδοσης:

Ο Παύλος σταματάει το διάβασμα. Έτσι απλά και αμετάκλητα. Ανήμερα των γενεθλίων του, στα εννέα του χρόνια, τη στιγμή που οι γονείς του όλο χαρά του κάνουν –πάλι!– δώρο ένα βιβλίο, εκείνος δηλώνει απερίφραστα ότι δεν θα ξαναδιαβάσει ποτέ στη ζωή του.

Ο λόγος; Σοβαρός! Γιατί κάθε φορά που πιάνει ένα βιβλίο στα χέρια του πρασινίζει σαν αχλάδι. Και δεν είναι καθόλου αστείο! Αυτές οι βαρετές, μαύρες κουκκίδες, οι λέξεις, του προκαλούν μονάχα ναυτία.

Μήπως αυτή η «ασθένεια», όμως, δεν είναι κάτι σπάνιο;

Μήπως μπορεί να χτυπήσει κάθε αναγνώστη ή αναγνώστρια κάποια στιγμή;

Υπάρχει θεραπεία;

Και, βέβαια, υπάρχει! Αρκεί οι άλλοι να σε εμπιστευτούν και να σε αφήσουν να ταξιδέψεις σε άγνωστους πλανήτες, έστω και πετώντας με μία ομπρέλα ή ένα κοπάδι αποδημητικά πουλιά…

Ένα αλληγορικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους, για όλους όσους μπόρεσαν κάποτε να ταξιδέψουν μ’ ένα βιβλίο σ’ ένα άστρο ή στην Ανάφη.

Αλλά και για όλους όσους μπόρεσαν μ’ ένα βιβλίο να γίνουν κυκλάμινα, τέρατα ή θεοί, λιοντάρια ή σαρανταποδαρούσες…

Πηγή:

https://www.fractalart.gr/to-agori-poy-taxidepse-me-ena-kopadi-poylia-kai-mia-omprela/